"Ik voel me schuldig."
Het is misschien wel de zin die ik het vaakst hoor van moeders. Schuldig omdat ze een avond gaan sporten. Schuldig omdat ze een paar uur aan hun onderneming werken. Schuldig omdat ze eens een boek lezen terwijl de wasmand nog niet leeg is.
Opvallend genoeg voelen we ons zelden schuldig wanneer we voor anderen zorgen. Maar zodra we iets doen wat onszelf energie geeft, lijkt er een stemmetje op te duiken dat zegt: "Eerst alles voor de anderen.".
Dat schuldgevoel ontstaat niet zomaar. Generaties lang werd moederschap grotendeels gelijkgesteld aan jezelf wegcijferen. Hoewel vrouwen vandaag veel meer kansen hebben om zich professioneel en persoonlijk te ontwikkelen, leeft dat oude ideaal nog steeds voort. We willen onze kinderen alles geven, een fijn gezin creëren en onze eigen dromen waarmaken. Wanneer dat niet allemaal tegelijk lukt, denken we al snel dat we tekortschieten.
Maar wat als zelfzorg geen luxe is? Wat als tijd nemen voor jezelf juist een manier is om een betere moeder, partner en ondernemer te zijn?
Kinderen leren immers niet alleen uit wat we zeggen, maar vooral uit wat we doen. Wanneer zij zien dat jij je grenzen bewaakt, plezier maakt en investeert in je eigen groei, leren ze dat ook hun eigen welzijn belangrijk is.
Jezelf op de laatste plaats zetten maakt je geen betere moeder. Het maakt je vooral een vermoeide moeder. Misschien hoeven we onszelf daarom niet af te vragen of we tijd mogen nemen voor
onszelf. Misschien moeten we ons eerder afvragen waarom we denken dat we dat niet zouden mogen.
Reflectievraag
Wanneer deed jij voor het laatst iets puur omdat jij er gelukkig van werd, zonder je daar schuldig over te voelen?
